Home » Kidsnews » Και τα ζωάκια μας τα φέρνει ο πελαργός! – Σκέψεις με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ζώων

Και τα ζωάκια μας τα φέρνει ο πελαργός! – Σκέψεις με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ζώων

Δεν  μπορώ πλέον να θυμηθώ πώς ήταν η ζωή μου χωρίς ένα τετράποδο σύντροφο. Από πολύ νωρίς το σπίτι μας ήταν ένα κέντρο θαλπωρής για αδέσποτα. Ως παιδί γυρνούσα από το παιχνίδι αγκαλιά με διάφορα πλάσματα… Γατάκια, σκυλάκια, τραυματισμένα πουλιά… Μια μέρα γύρισα και με μια χελώνα, την οποία βέβαια επέστρεψα στη βάση της – στο δάσος- καταλαβαίνοντας ότι είναι άγρια ζωή και εκεί ανήκε. Τέλος πάντων, από αυτά τα ζωάκια, πολλά ζήσαμε για χρόνια μαζί, άλλα δόθηκαν σε σπίτια που μπορούσαν να τα φροντίσουν.

Δεν θα τα ξεχάσω ποτέ, ένα προς ένα. Όχι μόνο τα πρώτα, όλα. Τα ζωάκια που έχουμε στη ζωή μας, είναι κάτι παραπάνω από κατοικίδια. Αναπτύσσονται δεσμοί, νιώθουν, μοιράζονται, έχουν όνομα, έχουν προσωπικότητα, έχουμε στιγμές μαζί τους. Η Λίζα μου για παράδειγμα, το σκυλάκι που μου χαρίστηκε στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου κατάφερε να γίνει η καλύτερη φίλη. Με τη μουσουδίτσα της ακουμπισμένη στα γόνατά μου στα σκαλοπάτια της αυλής, μου έδινε τόση δύναμη που χρόνια μετά από όταν την έχασα, παραμένει ένας αγαπημένος σύντροφος πρώτου βαθμού.

Στα παιδικά μου χρόνια η Έλλη και ο Μόρτης φίλοι στο παιχνίδι, στα τερτίπια στις ζαβολιές… με αδυναμία να κλέβουν και να κρύβουν παπούτσια- ακόμη θυμάμαι τραγελαφικές καταστάσεις. Ο Μίκυ ο γάτος, συνέφηβος χοντρούλης, με τάσεις κραιπάλης αδυναμία στο να σώζει πουλιά, θύμα πολλές φορές αναίσθητων που τον ταλαιπωρούσαν μιας και κυκλοφορούσε ευκολόπιστος στον κόσμο, ανταποκρινόμενος σε κάθε «ψιτ». Και η Δάφνη, επίσης γατούλα, με περίεργο μουστάκι. Λεπτή και εξαγριωμένη μονίμως με κρίσεις θυμού, ξεσπούσε στη Λίζα, λαχταρούσε μονίμως το ψάρι μου τον Άρη, μέχρι να έρθει η Ρίκη, γάτα κυρία κομψή αλλά επιβλητική, που την έβαζε στη θέση της.

Δεν τα «είχα», ήμαστε μαζί σε στιγμές, χτίσαμε αναμνήσεις που τις εξιστορώ συχνά στον γιο μου που έχει σήμερα την τύχη να ζει με τη Χαρούλα τη γατούλα μας, αφού θρηνήσαμε το Σωτήρη και είχαμε τον αναγκαίο αποχαιρετισμό της Ίρμα που φιλοξενήσαμε για λίγες ημέρες. Ο αποχαιρετισμός με το Σωτήρη και την Ίρμα, ήταν πραγματικά ένα δράμα χωρίς τέλος, μιας και ακόμη όταν μιλάμε για το γάτο και τη σκυλίτσα που μοιραστήκαμε στιγμές, ακόμη συγκινείται κι ας πέρασε σχεδόν ένας χρόνος. Όμως το να έχει έναν τετράποδο συγκάτοικο είναι μια τόσο σπουδαία εμπειρία που η απώλεια είναι και αυτή μέρος της και δεν θα πρέπει να τη φοβόμαστε. Ούτε τον απέτρεψα να αγαπήσει το ίδιο δυνατά τη Χαρούλα με τον κίνδυνο ότι κάτι μπορεί να συμβεί στο ζωάκι μας.

Οπότε σε καθημερινή βάση ανταλλάσουμε αγκαλιές, φιλιά, γουργουρητά, τσακωμοί (μου γρατσούνισε την τσαντα!!!- Μου πάτησε κατά λάθος την ουρά!!!), κοινός ύπνος, ταινίες στον καναπέ, κυνηγητά, κρυφτό… ΖΩΗ.

Τους κοιτάζω και θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο η συμβίωση με ένα γατάκι μαθαίνει στο παιδί μου τόσα σπουδαία να μοιράζεται την αγάπη του και το χρόνο του. Το πόσο σημαντική είναι έγνοια για ένα πλάσμα, «έφαγε;;;», «κοιμήθηκε;;;;», «σου έλειψα Χαρούλα σήμερα;» – όταν γυρίζει από το σχολείο.  Η αξία της τρυφερότητας, της εκδήλωσης των συναισθημάτων, του σεβασμού στην προσωπικότητα και στις ανάγκες μιας διαφορετικής ζωούλας.

Τα οφέλη της συμβίωσης και η αγάπης προς τα ζωάκια δεν ανοίγει και σίγουρα δεν κλείνει σε πέντε ή δέκα bullets . Είναι ένας ολόκληρος κόσμος που ανοίγει τις πύλες του κάθε φορά που ξεκινά μια κοινή ζωή … και είναι πραγματικά υπέροχος και ανεξάντλητος! Χαρείτε τον και κυρίως προστατέψτε τον μέσα και έξω από το σπίτι σας!

Ε.Χ.

x

Check Also

Ομαδική Έκθεση Παιχνίδι Αιών Παις εστί Παίζων στη γκαλερί «Alma»

Μια έκθεση για το παιχνίδι και την επιστροφή στην παιδική ηλικία. Μια έκθεση με έργα ...